En eski hatıralarımın çoğunun başrolünde oynayan kocaman renkli tebeşirlerim vardı benim. kocaman derken gerçekten koooocaman o zamanlar kolumdan daha büyüklerdi. neyse alırdım ben tebeşirlerimi anaokulundan en yakın arkadaşımla (iki alt katımızda oturuyorlardı) inerdim aşağı sokağa. kaldırımların her yerine resimler yapardık. bir de bu mühim göreve giderken üniforma niyetine giydiğim topuklu terliklerim mevcuttu. Arkadaşımı almaya gitmeden de en üst kattaki necla teyzenin yanına çıkardım. Gurbette yalnız yaşıyordu necla teyze epey de yaşlıydı arada torunları ziyaretine gelirdi, çok neşeli ve sevecen bi insandı. Benim tak tuk sesini duyunca ben daha kapıya gelmeden şekerini alıp kapıyı açardı. (Nasıl duyuyordu da anlıyordu anlam veremedim şu an) Tabi sonra biz taşındık, yeni mahallemde hiç arkadaşım yoktu sokakta oynamama da artık izin verilmiyordu. dbb'nin mutlu çizim günleri de böylece son buldu. 12 yıl oldu Necla teyzeyi ve o çocukluk arkadaşımı hala özlerim. Bi sabah uyandım yoktun, arandım yoktun, hala bulamıyorum...
neden bekliyorsun?
bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?