düşüncelerim çözmeye çalıştığım karman çorman bir ip yumağı gibi genelde, ve her defasında çözüleceğine daha da karışıyorlar. sürekli kafamın içinde argümanlar ve karşı argümanlar birbirine giriyor, bir şeyi düşünürken bambaşka bir şey araya giriyor, düşüncelerimi oldukları gibi sade bir şekilde ele almak yerine çok farklı boyutlardan bakıyorum ta ki neyin doğru neyin yanlış olduğunu unutana ya da hangi bakış açısının bana ait olduğunun bilincini tamamen kaybedene kadar. kafamdan ne geçtiğini dahi bilmiyorum çoğu zaman, tamamlanmış halini hiç görmeden devasa bir puzzleı çözmeye çalışıyormuşum gibi adeta, ya da akan bir suyu avuçlarımla tutup yakalamaya çalışıyormuşum gibi. nereden başladığımı bile unutuyorum genelde, en baştaki sorunu çözmek şöyle dursun hiç alakası olmayan bambaşka bir şeye kafa yorarken buluyorum kendimi. kafamdaki problemleri çözme girişimlerim de genellikle uyuyakalmayla ya da iç çekip boşvermekle sonlanıyor. hoş, hiçbir sorunun oturup düşünerek çözüldüğünü görmedim, birşeyler yalnızca ayağa kalkıp aksiyon alındığında değişiyor sanırım, yine de oturup düşünebilseydim de güzel olurdu herhalde

"sen çok da tın takılıyorsun da benim için önemliydi güzel kardeşim" durumu

İsteyen herkese defansif intern olma dersi verebilirim.

(bkz: bilmiyorum)
(bkz: yapamadım maalesef)
(bkz: anlamadım)
(bkz: ben orda yoktum)
(bkz: duymadım görmedim)

Birileri haber vermeden sigara içmeye gidip 1 saat gelmiyor(isim vermek istemiyorum)
Alttan almayın,siz de tuvalete gidin çişiniz geldiği an.
Tamam kardeş,derma kazanacak kadar teorik bilgiye sahip olabilirsin ama burda eşitiz,ske ske yapıyorsam sen de yapacaksın.
10'luk enjektöre sen de sf çekeceksin.

Bir de bunun her şeye streslenen,soğanın sarımsağın hesabını yapan tipleri var.
Abi tamam da bu hasta terminal dönem kanser hastası,bi zahmet totomuzu kaldırıp nefrostomi pansumanını yapalım.buna da yapmayacaksak kime yapalım?

allah akıl fikir versin gerçekten

Alkolizmin bir hastalık olduğunu hala idrak edememiş olmalarından dolayı 'ben bir alkoliğim' diyen hastalara 'estağfurullah' diyen doktorlarla dolu bilim dalı.

Ve ayrıca her şey o kadar müphem ki asistanın koyduğu tanıyı(?) Profesör silemez.

Kimse kusura bakmasın ama psikiyatri kapitalizmin kilisesidir.

Bir de concerta mı çakalım,ritalin mi çekelim? :)
Sonuçta hepimizde dehb var. :)
Ama daha iyi bir önerim var,şehir sularına nervium karıştıralım.

stajı boyunca gözümden nasıl kalpler çıktığına tüm a2 grubu şahit, servisin basıklığı bile neşemi söndüremedi sonunda bugünleri de yaşadık sevgili sözlük (sırada çocuk psikiyatri var)

aynı zamanda sözlü öncesi sesli çalışmada ilk defa bu kadar çok konuşabildiğim staj psikiyatri oldu, insan severek çalışınca okudukları aklında kalıyormuş cidden:")

bir de topluluktan beni hatırlayan asistanlar oldu, buna da çok şaşırdım ben kimse beni tanımaz rahat rahat takılırım diyordum bsjsnaks

2 seneye ben inşallah

herkese iyi bayramlarr, ben kurbanı hiç sevemiyorum ya:(

Bayram nöbetçileri,bizim de bayramımız kutlu olsun.
Belki de en çok bizim..

genel hayat deneyimimi düşünürsem birkaç paragraf döşemem gerekir benim için dolu dolu bir seneydi o yüzden ders çalışmaktan bahsedeceğim naçizane. 3 haftalık stajlara 3 gün, 2 haftalık stajlara 2 gün çalışılır derler:)) çıkmış konusunda çok zayıfız (öz eleştiri) ama iyi tarafı elinizde derslerde üzerine not alınmış slaytlar varsa çoğu stajda not bile gerekmiyor. keşke drive arşivimi hepinize ulaştırabilsem

günebakan

kendisiyle tanışmadan önce (2010'da falan) en merak ettiğim şeylerden biriydi bir robotla konuşma fikri. tanıştıktan sonra ise hiç sevmedim. hiçbir şey olmuyorsa bile yapay zekanın sanata dair herhangi bir şey yapması, yazı veya görsel üretmesi kesinlikle yasaklanmalı ama başlı başına varlığı bile insan zekasına hakaret bence

özledim desem döver misiniz? (en başta kendi preklinik hâlim döver ama intörnlük yaklaştıkça insan nostaljiye kapılmadan edemiyor)

son bir sözlü kaldı sözlük ondan sonra "ahh o kapı önü bekleyişlerini, sesli çalışmayı, fotoğraf çekilmeyi çok özledim kıymetini bilin" diye kafa şişirebilirim. dahiliye, pediatri filan almakta olan fih'le karşılaşmadan tabii.

Minimum postürümüzü koruyabilecek kadar dinlenik bir sinir sistemine sahip olduğumuz herhangi müsait bir zaman.

Dinlenik değilken (özellikle uyunmadan nöbet ertesi)
Değil ağırlık kaldırmak,kendi ağırlığımızla pilates yapmak bile zulüm.
Nitekim koruyamadığımız postür sakatlık olarak döner.

Özellikle kadın meslektaşlarımız spordan çıkıp nöbete gelmek gibi hataları sıkça yapmakta ve bu 'overusing' sebebiyle gelişim yerine kas kayıplarıyla karşılaşmaktayız.

(bkz: neden herkes dermatolog oldu)

Tıbbın da aşkların da filmlerdeki gibi olduğunu sanırdım. Şimdi anladım ki tıp çok daha kasvetli aşk ise zaten yok olan bir şeymiş.

son zamanlarda herkes ve her şey hakkında “o kadar da kötü değilmiş” ya da “o kadar da iyi değilmiş” kanısına vardığım için bende net tanımı olmayan iki kavramdır.

4 ay sonra kendi hastalarım olacak.

hayatımda çok nadir gerçekleştirdiğim eylem. kendimi bildim bileli kimseden bir şey istemem. küçükken parka gitmek istediğimde bile anneme babama bunu söylemez tüm gün teklif etmelerini beklerdim. lisede çözemediğim sorulara saatlerce kendim uğraşır yardım almazdım. şimdi de genelde her şeyi tek başıma yapmaya çalışıyorum. sanırım kimsede bir şeyler isteyecek kadar kredim olmadığını düşünüyorum içten içe.

geçen gün anksiyete bozuklukları dersinde özgül fobilere örnek verirken, ne olduğunu anlatırken bile çarpıntımın tuttuğu, başımın döndüğü fobim. hayal meyal hatırlayacak kadar küçükken bile aşırı büyük ve aşırı küçük kareler, daireler başımı döndürür, rahatsız hissettirirdi. hocamızın da dediği gibi bu fobileri öğrenmiyoruz fark ediyoruz, baştan beri zihnimizde varlar, ne tuhaf ve büyüleyici bir yer insan zihni:")

tanım: delik korkusu.

not: özellikle elin üstündeki bal peteği görünümü çok kötü bence. ya da süngerimsi kemik doku. ya da bazı histoloji preparatları

edit: lütfen entrylere görsel eklemeyin:d

bu yaşımda her şeyi yoluna koyacağımı. şimdi de bunu 30 yaşım için düşünmeye başladım umarım o zaman gerçekten bir şeyleri yoluna koymuş olurum :')

varlığının o kadar da önemli olmadığını fark etmek.

var olmak ama çoğu zaman yok olmak.

4'e başlamadan yakın bi arkadaşımla karede otururken bana demişti ki "gri bol bol fotoğraf çek, nasıl geçtiğini anlamayacaksın"

Nasıl geçtiğini anladım maalesef. Evet geriye dönüp bakınca "oha ne ara bitti" diyorum ama kesinlikle şu ana kadar 5 değil 10 yıl geçti. Neyse geçmiş olsun, çok mutlu ve heyecanlıyım. 3. sınıftan beri bir şekilde pek çok intern arkadaşım olduğu için başıma geleceklerin de çok farkındayım, evet ona rağmen heyecanlıyım.

Bitti, vallahi lokma döktürtesim var

taslaklarımda 30 haziran 2026 için tuttuğum entry: öncelikle imdat

şimdilik hayat güzel, kuşlar, bahar, çiçek, böcek falan. bu aylarda öyle oluyor hele de son stajınız uzmanlıkta istediğiniz bölümse 🥹🫶

pure heroine albümünün emin olmamı sağladığı bir şey varsa o da bu kadının 'bilenlerden' biri olduğudur. bu işi biliyor, evreni biliyor, hisleri biliyor, insan doğasını biliyor... hangisi hoşunuza giderse.

az önce bitirdiğim 4 sezonluk sitcom. her sezon yaklaşık 13 bölüm ve her bölüm yaklaşık 20 dk. dizi baştan itibaren konusuyla, olayların içine yedirdiği felsefi tartışmalarıyla, bitişiyle insanın hamurundaki o neşeyle hüzünü hem karıştırıp hem birbirinden ayırabiliyor. (ambivalans)

what we owe to each other'ı en kısa zamanda bulup okuyacağım

oradakilerden biri olsam kapıdan geçer miydim? izlerken bunu çok düşündüm. ayrıca kapının insan hayatında neyi temsil ettiğini de düşündüm. intihar? ötanazi? ölümün kendisi?

zaman. boşa harcadığım her bir dakikanın vicdan azabını çekiyorum daima.

tıpta açıklaması var mı bilmiyorum ama bi anatomi zillisi bi de otobüste ters koltuğa oturmak insanın beynini ağrıtıyor bence 🤨

Doktorluğun bana verdiği yetkiye dayanarak..