kendini sevmemek

armut
Lise son sınıftayken fark ettiğim ve ne kadar gizlemeye çalışsam da yıllardır beni ele geçiren his.

Ailem benim psikiyatrik ya da psikolojik yardım almam konusunda bana hiçbir zaman müsade etmedi. Hatta bu konuda korkutuldum ya da tehdit edildim desem yeridir. Ortaokuldayken ilk kez psikiyatrik yardıma ihtiyaç duyduğumuz fark etmiştim. Rehberlik hocamla iletişim kurmayı çok istedim ancak o zamanlar gittiğim okul babamın arkadaşının müdürü ve ortağı olduğu bir özel okuldu. Dolayısıyla içerisinde çalışan hocalar da kendi tanıdıklarından oluşan bir ekipti. Bu nedenle liseye geçmeyi ve oradaki rehberlik hocasından yararlanmayı dört gözle beklemeye başladım. Fakat bırakın şanslı olmayı, rutin hayat işleyişinde bile herkes için akıp giden şeylerin benim için birer bariyer olması durumu burada da beni buldu. Yıllarca kendisine kavuşmayı beklediğim hoca babamın bayağı yakından arkadaşı çıktı. Üstelik babamla arkadaş olmasalar dahi oldukça ilgisiz, tehditkar adamın tekiydi. Dolayısıyla psikiyatrik, psikolojik yardım ihtiyacımı hissetmemi takip eden 5 sene içerisinde yine yardım bulamamış oldum. Ta ki lise son sınıfa kadar... Lise son sınıftayken okulumuzdaki rehberlik öğretmeni gitti ve haftada tek gün(salı) olmak üzere bir imam hatipten görevlendirme ile öğretmen gelmeye başladı. Bilirsiniz, rehberlik hocaları genelde eğitim hayatı üzerine düzenleme yapar. Öğrencilerin ailevi sorunlarını pek takmazlar. Bu hoca da aynı şeyi yapıyormuş demek ki, fen lisesine düşünce bir hevesle bize testler yapmaya başladı. Hepsi meslek seçimi ile ilgili ya da ders başarılarıyla ilgili... Kaç tane meslek seçimi testi çözdüysem ısrarla tek bir meslek önerisi alıyordum: sanatçılık. Rehberlik öğretmenimiz sayın mesut bey bu duruma biraz da bozulmuş olacak ki sadece salı günü geldiği okulda salı günlerini sıkça bana ayırır olmuştu. Diğer sınıf arkadaşlarım kendi çözdüklerinden bile bıkmışlardı, ben ise defalarca tek bir kesin sonuç almama rağmen sırf sanatçı olmamın önüne geçilsin diye daha fazla teste maruz kalmıştım. Ben zaten güzel sanatlar lisesinde okumak isteyip bir şekilde fen lisesinde eğitimi görmek zorunda kalan birisiydim. Bu durum biraz da canımı sıkmaya başlamıştı. Hocamın azmine ve uğraşlarına rağmen sanatçı olması gerektiğini duydukça tadı kaçan bir fen lisesi öğrencisi olmam bir yerden sonra mesut hoca'nın da dikkatini çekmiş olmalı ki o yerden sonra benle test çözmeyi bırakıp beni çözmeye çalışmaya odaklanmıştık. O günlerde benden kendime bir mektup yazmamı istedi. Üstünde çok da düşünmeden olduğu gibi aklımdaki genel şeyleri yazdım o salı günü. Ertesi hafta salı günü en yakın arkadaşım da bir mektup yazmıştı ve beraber mesut hocayı bulduk, mektupları okuttuk. En yakın arkadaşımın mektubunu okurken bir eğitimci olarak ne kadar mutlu olduysa benimkini okurken bir o kadar morali bozuldu. Mektubu okudu, bitirdi ve bana bakıp dedi ki "kendinden neden bu kadar nefret ediyorsun?". Hayatı boyunca mutluluk timsali olarak görülen biriydim, kendime bile rol yaptığımı anladığım ilk an o andı işte.

Mesut hoca ile boş olduğum salı günleri görüşmeye devam ettik. Mesut hoca orta yaşlarında, kır saçlı, eli tespihli bir adamdı. Muhtemelen baştan beri eğitimcilik yaptığı imam hatip lisesinde mesleğinin gereğini yapmak konusunda eksik hissettirilmiş biriydi kendisi. Ben onun için bir şaşırma sebebi oldum. O da benim için öyle oldu. Soyadını hiçbir zaman sormamıştım ancak adı benim için unutulmayacak insanlar arasında beynime kazındı.
2

kar yağışını izlemek

limon
Karanlık bir oda, pencereden görünen sokak lambası. Bütüne baktığında durmak bilmeyen telaşla her yere, her yöne dağılan beyazlıklar; karmaşa, kargaşa, kaos.
Sadece bir kar tanesine odaklandığında sessiz sedasız muhteşem bir edayla sakince süzülen kar tanesi. Ve bütün bunların bir düzen içinde olduğunu bilmenin verdiği huzurla elimde kahvem pencerenin karşısındaki sandalyemde ben :)

ülkemizdeki homoseksüel bireylerin ayrımcılığa uğradığını düşünüyor musunuz

nopainnogain
Ülkenin batısıyla iç anadolu ve doğu kısmında eğitim farkı öyle fazla ki ülkenin bir yerinde onur yürüyüşleri yapılırken diğer bir yerinde kan davası yaşanıyor belki. Elbette genelleme yapmıyorum ama bizim gibi kozmopolit ülkeler sosyo kültürel ve sosyoekonomik açıdan halihazırda ayrışmaya meyilli bana kalırsa. Ve böyle durumlarda özel stratejilere ihtiyaç duyulduğunu düşünüyorum çünkü toplumumuzda her kesim her farklılığı aynı anda aynı şekilde kabullenmiyor. Eğitim,yetiştirilme tarzı, ahlaki ve dini inanışlar göz önünde bulundurulursa böyle bir şeyin beklenmesi mantıksız zaten. Kişilik haklarına saygının zerresi öğretilmemiş birine kalkıp lgbt nedir, lgbt haklarına saygı duymak zorunda olmak nedir birden öğretemezsiniz, aşama aşama ilerlenmesi gereken bir konu kısaca. Karşınızda nefret dolu aşağılayıcı bir tavır görebilirsiniz. Ve bu ayrıştırmaya katkı sağlamaktan başka hiçbir işe yaramaz. Elbette farklı olan her şey zaten ayrışmış bir toplumda ayrımcılığa maruz kalıyor. Ayrımcılığa öfkelenmek çok doğal lakin lgbt haklarını geliştirme amaçlı atılan adımların temelinde öfke olmamalı.

üç bin yıllık bekleyiş

ileleualatyr
ya da three thousand years of longing. bir kısmı istanbul'da geçen, idris elba'nın yer yer türkçe konuştuğu, zerrin tekindor'la tilda swinton'ın buluştuğu bir garip fantastik film. muhteşem yüzyıl'ın bir bölümüymüş gibi de biraz.
herkesin beğeneceği türden bir film olmasa da bana güzel birkaç saat yaşattı. izlenebilir.

geometri

daenerys targaryen
buradaki herkesin hayatında istisnasız "bakmak ve görmek farklı şeyler" diyen, soruları necafeyle çözen geometrici olduğuna eminim. dersin kendisine gelecek olursak müzik dinleyerek çözmek çok keyif veriyordu bana

yirmilik diş

nagareboshi9
bazen hayatımda beni gereksiz üzen bazı insanları ilk yirmilik dişime benzetirim; acı veriyorsun, balon gibi yanağımı şişirip şov yapıyorsun, çıkmamak için nazlanıyorsun da nazlanıyorsun. ama benim senin çıkmana ihtiyacım yok, öyle bir isteğim de yok, varlığına da yok ama neyse bi antibiyotik alıp çekime gideyim.
1

forsa

leavesfromthevine
mor ve ötesi'nin en son çıkan teklisi.
Mor ve ötesi'ni çok seven biri olarak beğendiğim şarkıdır. Çoğu insan tek tipleşmesini doğru bulmuyor grupların, sanatçıların yaptığı müziğin. Bana güzel geliyor çünkü zaten o tarzla sevip benimsemişim. Eski şarkılarını hatırattı bana ve sürekli susulan konuşulmaya çekinilen konulara sanatlarıyla parmak basmaları ve eleştirelerini dile getirmeleri hep çok hoş gelmiştir. Müziği ve harun tekinin (aşk yani love) vokallerini çok sevdim. Önerilir.
Bir de ne dersiniz sevgili yazarlar gelir mi yeni bir albüm?
1

kubilay aka

armut
Eski sevgilisi ve yakın bir arkadaşı partner olduktan sonradan aynı arkadaşının sevgilisi ile partner olan ancak sevgilisini kendi yakın bir kız arkadaşı(!) ile aldattığı için bu arkadaş ve sevgili karışımından oluşan topluluğunun dağılmasına neden olan şeytan tüyüne sahip oyuncu.

Edit:

Bahsi geçen arkadaş Mert yazıcıoğlu. Mert ve Kubilay arkadaşlar. Eski sevgili ise Miray Daner. Miray ve Kubilay bir dizide tanışıp sevgili oluyorlar.

Mert bir dizide Miray ile partner oluyor. Bu sırada Mert, Almila Ada diye bir kız ile birlikte. Sonrasında Mert, Almila ile hala birlikteyken bir filmde tanıştığı Afra Saraçoğlu ile sevgili oluyor. Mert'in Afra ile olan ilişkisi devam ederken Kubilay ve Afra bir yapımda partner oluyorlar. Böylece Kubilay-Miray çifti ve Afra-Mert çifti arkadaş oluyorlar. Bu çiftler arkadaşlığa devam ederken Kubilay Ve Miray ilişkisi sonlanıyor ve ardından bir aldatma çıkıyor. Ve aldatan kişi Kubilay Aka iken Hilal Altınbilek ile aldattığı öğreniliyor. Hilal Altınbilek ise Mert yazıcıoğlu'nun uzun yıllar birlikte olduğu eski kız arkadaşı :D
Üstelik de skandal başlıklarla ortaya düşen bu aldatma olayının ardından Mert ve Kubilay başka bir dizide partner oluyorlar ve hiçbir şey yokmuş gibi paylaşımlarına devam ediyorlar.
7

güne bir söz

darklife
Tatlı bir yalan söylersen on kişi seni alkışlar. Acı bir gerçek söylersen sekiz kişi sana saldırır. Ama iki kişi sorgulamaya başlar. O iki kişiye selamlar olsun :)

hatıra olarak saklanan şeyler

highwaytohell
istemsizce bir kutuda tuttuğum nesnelerdir.birkaç konser bileti,2-3 taş,uç kutusu,ayakkabı bağcığı,su şişesi kapağı...gibi birbirinden alakasız şeyler içerir.her oda toplayışımda "bunları da atsam mı artık?"diye kendimi yoklarım.her seferinde de tekrar kutuya yerleştiririm.bilemiyorum bir gün atmaya kıyabilecek miyim..

ankara

highwaytohell
soğuğunu bile artık sevdiğim,kasvetiyle insanı düşüncelere daldıran,beni büyüten,bana hayatı öğreten,sımsıcak dostluklar edinmemi sağlayan,kötü hissettiğimde gökyüzüne bakarken içimi huzurla dolduran güzel şehir.ankara sevmeyen büyük bir kitleye karşı seni çok içten seven bir kitlenin de olduğuna eminim.uzun yıllar havanı soluyabilmek dileğiyle..

neden bekliyorsun?


bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?

üye ol