var olmak ama çoğu zaman yok olmak.

bir sabah çalışırım ya bahanesine sığınarak sözlüğümüzü terk edemedim...neyse ben sinirlenince genelde ağladığım için "psikopat civciv terör estirdi"deki civciv oluyorum.

tam da gütfsözlük tarihinin en demokratik olayı yaşanırken bu olayın vuku bulması aklıma kötü kötü şeyler getirmiştir.

neysen bahsettiğimi hepimiz biliyoruz ama belki 1 2 sene sonra bugünün tarihinin önemini bilmeyenler olabilir

https://gutfsozluk.com/winxin-lideri-kim-olmali-sorunsali--3478
https://gutfsozluk.com/28-ocak-2022-winx-liderlik-birinci-tur-secim-sonuclari--3486

Giren çıkan yollar olsa daha mantıklı bir isim

İşte bu sanat ve felsefenin nasıl doğduğunun hikayesi

Bunun için rüya defteri yapmaya baslicam ama korkuyorum 🥺 yapan var midir yazarcımlaarr

Bugün yorulduğumu fark ettim ama bu öyle fiziksel bir yorgunluk değil sayın yazarlar. Ara ara olurdu ama hiç bu kadar uzun süre farkına varamadığım olmamıştı. Bir haftadır bir türlü uyanamıyor olmam, ruh halimin aniden değişiyor olmasını buna bağlamam sanırım beni yanıltmış. Yaşadığım olayları atlatıyorum sanıyordum ama birikmişler küçük küçük. Bugün beklemediğim bir mesaj bunu fark etmemi sağladı. O mesajı atan ve birazda olsa kafamı toparlamamı sağlayan (sözlüğü kullanıyor mu bilmiyorum ama bu mesajı okuyorsa) tekrar teşekkür etmek istiyorum sanırım biraz konuşamaya ihtiyacım varmış.

Mutlu olduğunu sanmak? Mutluymus gibi davranmak? Bunlar daha doğru alternatifleri değil mi?

“aklı başında olan kişi hoş olanın değil, acı vermeyenin peşindedir.”

ütü :(

Borç yiğidin kamçısıdır.
Anneme kredi kartı borcu taktıktan sonra söylediğim yegâne sözdür kendisi.

Etrafımda gerçekliklerin ve kesinliklerin çok fazla gündeme geldiği bir evredeyim bugünlerde. Her cümlede biraz daha kendi iç dünyamı sorguluyorum,her seferinde biraz daha sonuna kadar doğruluğunu savunduğum ve onlara göre rota çizeceğimi söylediğim hislerim,karşımdaki tüm insanların mantıklarının zorbalığına uğruyor. Kendimi büyük bir yük altında hissediyorum. Evet silinmez noktalarımın renkleri herhangi bir solukluğa uğramıyor ama bir yerlerde hayatın gerçekliğiyle yüz yüze geldikleri için tuhaf hissettiklerini biliyorum. Ama onlara el uzatamıyorum çünkü canları acısa da gerçeklerle yüzleşmeliler zamanı geldi mi …

Sana ne ya! Her şeye burnunu sokma.

Yazan herkese çok teşekkürler, elinize sağlık. Kendi adıma sözlüğün dönem 5'i olarak kesin yapın, kesin yapmayın, dikkat edin dediğiniz; bunun dışında konuyla ilgili anlatmak istediğiniz her şeyi dört gözle okumaya hazırım:) sözlüğün dönem beşleri ve yakın geleceğin yeni intörnleri olarak memnun oluruz diye düşünüyorum.

Tanım: dönem 6'da icra edilen görev.
(bkz: intörnlere sevgilerle...)

mecbur kalınca bekliyoruz tabi ama genel olarak sabırlı değilim sanırım. özellikle bir şeyi çok istiyorsam hemen olsun isterim. prematüre olmamdan belli, annemin karnında bile yeterince duramamışım, bir an önce çıkmak istemişim demek ki. böyle olacağını bilseydim istemezdim tabi, bilmediğimden oldu.

sağlık, mutluluk, huzur, başarı ve biraz boş vakit lütfen

türkiye'deki bir konserinde (bkz: 22600) seyircinin another love'ı söylemesiyle mest olmuş ingiliz çıtırıdır (son gelen bilgilere göre biraz bayatlamış.) kendisi. şu şarkısını da sevirem:
https://open.spotify.com/track/2Q3UgGcvhdaX6k13PDNguP?si=63e992dc2c9641ab

Ben doğdumm😭😭😭

lisede her yazılıdan önce söylenen o sözü buraya da yazayım. sınavda doğru cevabı buldur bulamadığımı attır attığımı da tuttur Allah'ım.
çok fazla 55+ yaş cuma mesajı gibi olduğunun farkındayım ama lisede işe yarıyordu, var bu sözde bir keramet sevgili yazarlar.

Tabakta kalan son 5-6 pirinç tanesini kaşıkla çoban gibi sürmektense çatalla ezip yemek ve geride sıfır artık bırakmak gayet tercih edilebilir bir durum bence :)

çalınmış demeyelim de sandalyeler periferde zorunlu göreve gitti diyelim.

Kapama tuşuna uzun basarak kapatınca eterle bayıltmış gibi hissediyorum

Stresle başa çıkmaya çalışmak kronik stres maruziyeti nedeniyle gelişen bir zaruriyettir. Kronik stres ise tıp fakültesi okuyan her gencin karşılaşabileceği kötü bir sıradandır.
Bir zamanlar stres yönetimi konusunda iyi olduğumu biliyordum ama şu an için bu konuda berbat olduğumun farkındayım. Çünkü ben, yokmuş gibi davranması gereken, sorunlarıyla var olduğunda insanlar tarafından kabul görmeyen kişiydim. Hissettiğim şeyleri hiçbir zaman rahatça dışavuramamıştım. Hâlâ da öyleyim. Ancak en azından travmalarımı ve streslerimi kabullendim. Bunlar yokmuş gibi davranmama neden olan faktörlerden uzaklaşmaya çalıştım. Kendimi sevmek için bir şeyler deniyorum. Varlığını kabul ettiğim her türlü anormalin herkesin başına gelebilen sorunlar olduğunu fark ettim. Ve anormalin varlığını reddetmenin de en büyük stres olduğunu gördüm. Bu nedenle stresle baş etmenin en önemli kurallarından birisi de hayatımızda geri plana attığımız ve bizi içten içe gıdıklayan o şeyin varlığını kabullenmemizdir.

Fazla ulaşılabilirlik. Eskiden belki bir adet güvercin, biraz duman vardı iletişim için. Şimdi herkes herkese ulaşabiliyor, böyle olunca sadakat(her anlamda) beklemek zor.

ve akıllara ozan tufanın sözü gelir.

Bi ara homojen olarak seçilmiş premium plus 2 adet insan varlığının sırt sırta verip kollarını birbirlerine dolamak suretiyle kaldıraç mantalitesi kullanarak bel ağrılarına derman bulma yöntemleri vardı :))

lacivert saçlı, morun pek bi yakıştığı winx perisidir.

obez insanlarda brown adipose tissuenun noksan olduğunu göz önünde bulundurarak bu tip insanların metabolizmalarında, bat'nun bir etkisi olduğunu düşünmekteyim.

Şehir içi Otobüsün herkese ücretsiz olduğu bir gün yaptığım otobüs kullanma hatasını henüz kabullenememişken ve o kalabalıkta otobüsten inmeye çalışırken yolculardan birinin bana söylediği “bence in, yoksa inemeyeceksin.” sözüdür.
Aynı gün, kolum o otobüste kaynağını bilmediğim çok derin bir yara almıştı ve yara izi hâlâ mevcut. Yara izime her baktığımda bu mana dolu söz üzerine düşünüyorum.
Edit:İnmeyi başardım, sonra bir kaldırıma oturup bir saat kadar ağladım. Kolumda yara, elimde kitaplar, kan ve gözyaşı…