fotoğraflarına bile bakamadığımız hastalıklar

necdetersoz
başlığı görünce aklıma ilk gelen kendim de gördüğüm için olsa gerek diyabetik ayak ileri evreleri oldu. yalnızca bakamamakla kalınmaz, hastanın bulunduğu ortama gangren ve nekroze olmuş ayağın yaydığı çürük koku nedeniyle girmekte dâhi zorlanabilirsiniz. hekim için zorlayıcı hekimlik koşullarından biri...

twitter

gri
yeni gelen güncellemelerle öyle bi "sana özel" sekmesi var ki insanın psikolojisini 2 dakikada mahvediyor, Sırf bu yüzden 40a yakın kelimeyi sessize almak zorunda kaldım
1

sözlü anıları

schlimazl
anılar köşesinden bir yenisiyle devam ediyoruz. Taze yaşandı. Bugünün sözlüsünü asistan abiyle hoca yaptı. Hocamız malign değildi. Lakin hocayı bizim açımızdan malign kılan tümör konusunu anlatmış olmasıydı. 4 kişiydik ve hiçbirimiz tümör bilmiyoruz. Neyse girdik içeri. Asistan abi sözlüye başladı yavaştan. İlk kişi benim. Pratiği bitirmeye yakın hoca kısa süreli dışarı çıktı. O sırada Abiye yalvarıyoruz. Abi hoca ne sorar, nolur tümör sorma bilmiyoruz dedik. İyi bir abiydi kimse kalmasın diye uğraştığını söylemişti derste. Ona güvendik. Sağ olsun hiçbirimize tümör sormadı. Abi sorularını bitirirken hocaya dönüp "hocam siz de tümör sorun isterseniz" demesin mi....Ben şok. Yaktın bizi abi yaktın :/ hoca da fena. Diyor ki bu tümör kliniğe ağrıyla gelir dimi, evet hocam. Hayır yanlış... Ağrıyla gelmez. Hoca ne söylerse evet hocam, haklısınız falan dedim baştan sona yanlış :)) insaflı bir hocaydı. Eksiksiniz çalışın dedi. Puanları da asistan abi vermişti zaten. Hoca kısa kısa bilmemiz gerekenleri anlatıp sınavı bitirdi. Bu yıl benim için 14. Sözlüye böyle kapandı.
The end.

okurken evlenmek

highwaytohell
ekmek elden su göldenken bile kalkıp ders çalışmaya üşenen,sınav haftalarında zombi gibi gezen,zaman yönetimi çoook kötü olan ben için hayal gibi bir şeydir :d şu ana kadar aklımın ucundan bile geçmedi.çoook büyük bir sorumluluk bu yaşlarımda böyle bir sorumluluk almak istemem açıkçası..

anneni mi daha çok seviyorsun babanı mı

clarice starling
dün annem tarafından bana yöneltilen soru. "seni" diyorum, şaşırıyor bir de. babamı daha çok sevdiğimi sanıyormuş. belli bir yaşıma kadar gerçekten de öyleydi, babamı daha çok seviyordum. büyüdükçe annemi daha çok sevmeye başladım, çünkü "annem" yani.
bu arada bence bu sorunun herkes için net bir cevabı var. hani kimseyi üzmemek için "ikisini" de diyoruz ya küçükken biri bize bu soruyu sorduğunda, bence aslında herkeste bir taraf biraz daha ağır basıyor.

neden bekliyorsun?


bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?

üye ol