Beni hep aynı yerden sınıyor ve ben Her seferinde yeni bir şey farkediyorum. Hayat bazen fazla garip.

Bazen temizlik konusunda başka insanlara tanımadığım ayrıcalıkları kendime tanıyorum. Temizlik konusunda bazı takıntılarım var. Dağınık da olsam ortam pis ise rahat edemiyorum. Sınav haftaları temizliği ertelediğimde içim fena oluyor. Çevremdeki insanlar evime misafir gelirse her yere oturtmuyorum. Bir yerin örtüsü kaysa temiz kısma misafirin eli kolu değerse diye misafir kişi de olsa (yakınlığımıza göre değişiyor) uyarıp düzeltiyorum. Özellikle mikrobiyoloji dersinden sonra iyice dikkat eder oldum. Ama kendim bazen diğer insanlara koyduğum kurallara karşı geliyorum. Mesela yatak örtüsü kayıyor gece uyuduğum nevresime pis kıyafetim ucundan değiyor. Sağlık olsun diyorum geçiyorum.

Hmym-Barney

koalaları kendime oldum olası yakın hissediyorum :d çok uyuduklarından olabilir..
bir de bu fotoğrafta şaşkın bir bakış atmış kendisi.pek hoşuma gitmişti bu fotoğraf.uzun bir süredir kullanıyorum.bi süre daha profilime renk katacak gibi duruyor.

Ben, keyfim ve kahyası.

Yeni tıpa başladım ama fizyoloji olduğu kanısındayım :)

temasta olunan kişiyle gerekçe göstermeden aniden tüm iletişimi kesmek ve ortadan kaybolmak

Sevgili kader arkadaşlarım içinde bulunduğumuz bu umutsuzluk ortamında başımızı öne eğmemiz isteniyor bizden.
Bir konuda bakanlığımızın yaptığı çalışma neticesinde yayınlanan talimatlar aşağıdaki gibidir; Her insan umut içinde doğar fakat sonra hayat insanları umutsuzluğa sürükler.
Dünyanın bu kötü gidişi sebebiyle ne yazık ki stoklarımızdaki umudun tükenmekte olduğunu fark eden bakanlığımız gerekli tedbirleri almış ve Kanadadan çocuklarımız için yirmi bin ton umut ithal etmiştir fakat yine ne yazık ki umut tacirleri bu umutları çalmayı başarıp Afrika ülkelerine satmış bulunmaktadır. Şu durumda elinde fazla umut bulunduranların döviz bürolarına koşturmamaları mümkünse en yakınları ve komşularıyla paylaşmaları ve stoklarımızda az miktarda kalmış umutları çar çur etmemeleri bakanlığımızca hazırlanan geleceğe güvenle bakış adlı rehberi edinmeleri, safları sıklaştırmaları, birlik ve beraberlik içinde hareket etmeleri, çömmek olarak tabir edilen ve genellikle otogarlarda gözlemlenen oturma şeklinden uzak durmaları, dertli dertli 'ooof' çekmemeleri, başlarına ödül konmuş aramızdaki umutsuzları ihbar etmek suretiyle toplumumuza huzur, refah ve mutluluk getirmeleri önemle rica olunur.

Sevgili kader ortaklarim içinizdeki umut ışığını söndürmeyin. Unutmayın ki gecenin en karanlık ânı güneşin doğmasına en yakın ândır...

Hafızandan kurtul ve gülmeyi başar
Unutulan tüm mutluluklar hep fotoğraflarda yaşar

üye olduğum ama tam çözemediğim için bir daha girmediğim site

Kendine özgü bir kokusu var bu akşamların.
Çay, balkon, okey taşlarının sesi, yaz meyveleri… yazı özledim ya.

Transformers çocukluğumun favori filmlerinden olduğundan bu şarkısının bende yeri ayrıdır.

Mesela sağ tarafım kaşınırsa solumu da kaşırım. Sağ tarafıma vurursam soluma da vururum vs.
Aynaya bakıp kendime mimik hareketleri yaparım. Hadi yine iyisin yakışıklısın güçlüsün ha falan :)
Bir de sevdiğim bir şeye dokunmak okşamak hatta sarılmak öpmek ve iltifat etmek. Bunu yemeklere kitaplara ve giysilere bolca yaparım

Daha var ama ifşalanırım ve de buraya uygun olmaz diye söyleyemiyorum bu kadarı kafi :)

"hatta ben
kıyı bucak kaçıran ben ruhumu
sanki ne anlıyorum?"

Kerem bürsin fanıydım, hatrı sayılır bir takipçim de vardı. Şunu söyleyebilirim ki O ortam çok farklı gerçekten. Yeri gelir karşı tarafla kavgaya tutuşursunuz, yeri gelir tag çalışması yaparsınız, yeri gelir edit yaparsınız, fanı olduğunuz kişiyi savunursunuz. Elinize hiçbir şey geçmez ama, enayilik resmen.
Not: Şimdi Kerem Bey'in hakkını yemeyeyim arada bize fav atıyordu.

Gözden ırak gönülden ırak. Acıyı geçirmeye birebir. Hiçbir şekilde o kişiyle ilgili bilgiye ve görüntüye maruz kalmayacak kadar şanslıysam ne zaman unuttuğumu bile hatırlamam

Bu gece sahurla başlayıp bir ay devam edecek olan,içimi huzurla kaplayan ay. Kışa,okula denk gelen Ramazan'a bir türlü alışamadım ne yalan söyleyeyim.çünkü Bu zamanlara kadar Ramazan demek gece yürüyüş yaparken dondurma yemek,yaz gününün sıcaklığında oluşan susuzluğu gidermek için iftardan sonra balkonda karpuz yemek,okul falan olmadığı için sahura kadar uyanık kalıp türlü aktiviteler yapmak demekti. Ama artık okul olduğu için sahura kadar uyuyacağız,mevsimi olmadığı için karpuz yiyemeyeceğiz.
Yapabileceklerimizi gözden geçirince dondurmaya kaldık gibi sayın yazarlar :) o zaman bu Ramazan da yanında mutlu hissettiklerimizle gece yürüyüşünü dondurma eşliğinde yapalım da daha az “nerede o eski ramazanlar” diyelim :))
Herkese hayırlı ramazanlar 🌙

önceden yusufcuk kuşuyla uyanırdım çok severim kendilerini

Yaşam çok nankör. Unutulacak, varlığımızın bir kanıtı bile olmayacak belki. Ölmek, çok uzak çok yakın. Bilmiyorum, korkuyorum.

Evet genelde akraba terörüyle kombinedir bu durum.
Benim bazı davranışlarıma binaen bunu yapan bir kuzenim vardı. Kendince terbiye(?) Veriyordu sjsjjjs
Akrabalarımı severim ben genel olarak. Nihayetinde kan bağımız var. Ama hayatıma karışabilecekleri,hadlerini aşabilecekleri anlamına gelmez verdiğim değer. Engelledim kuzenimi.
Ytd diyemicem gayet de yatırım tavsiyesidir. Bunlara maruz kalmak zorunda değiliz.

İnsan bilinmeyenden korkar. Kaybolmaksa bilinmeyene bir yolculuktur. Kaybolmayı isteyen insan ya hiç gerçek korku ile tanışmamıştır ya da kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştır.

19 mayısların anlam kazandığı gün, sloganları terk edip çalışmaya odaklandığımız gündür.
biz Allah için vatan için çok çalışmazsak, kendimizden "vermezsek" ne türkiyeler kurtulurdu ne de kudüsler kurtulur.
yurt dışına gitme hülyalarının peşine düşmüşken 19 mayısları kutlamanın, sloganların pek bir anlam ifade ettiğini sanmıyorum.
bir asır önceki dedelerimiz, paşalarımız "bu ülkede yaşanmaz ya" deselerdi bugün, bugünden Allah bilir bahsedemezdik. saygı ve sevgilerimle

"Önceleri pek farkına varılmaz. Günün birinde insanın canı artık hiçbir şey yapmak istemez. hiçbir şeyle ilgilenmez ve kurur gider. üstelik bu isteksizlik geçici değildir, hatta giderek artar. günden güne, haftadan haftaya daha kötü olur. insan kendinden hoşlanmaz, sanki içi bomboştur ve dünyayla bağdaşamaz. sonları bu hisler de kalmaz ve hiçbir şey hissetmez olur. bütün dünyaya yabancılaşmış ve hiçkimse artık onu ilgilendirmez olmuştur. ne kızgınlık duyar ne hayranlık. ne sevinmesini bilir ne üzülmesini... bomboş kül rengi bir yüzle ve nefretle çevresine bakar, tıpkı duman adamlar gibi..."
bana kalırsa insanlık yavaş yavaş duman adamların sigara dumanından zehirlenmeye başlıyor, hatta durumumuz oldukça vahim. peki duman adamlar'a dur diyecek bir "momo"muz var mı?
hepimizin içinde bir kurtarıcı momo elbet vardır. asıl mesele görmekte.

Ben paylaşırım. İçimde tutarsam üzerine çeşitli kurgular yapar durumu abarttıkça abartır bambaşka bir boyut kazandırırım çünkü. Olayı en vahim haline getirdikten sonra birine anlatırsam da "kızım sen manyak mısın?" Tepkisiyle karşılaşırım. Evet manyaağm.

Artık daha minnoş ve daha sertim.

Neurodan 75 almamdır. Sonuç açıklanınca editlerim.
Edit: 74 aldım:)

"bazı şeyler var ki söylenmiyor,
biz senle sözleri susarak aştık."

göğüse veya ayağa sürülen vicksin geçirmeyeceği hastalık bilmiyorum. (evet bu çocuk doktor olacak)

fibromiyaljim başladığından beri herkesten görmeye çok daha fazla ihtiyaç duyduğum bir yetenek. bu gerçekten bir yetenek. belli başlı konularda herkes çok kolayca empati yapabilirken kalan milyonlarca duruma karşı insanlar empati kurmuyor da "bu yaşıma kadar yaşadıklarımla oluşturduğum kişilikle ben bu olayla karşılaşsam ne tepki verirdim" diyor bence. empati kurarken bir süreliğine de olsa o kişinin hayatını baştan itibaren benimsemek gerekiyor bence. tabii o kişinin bedenine girdikten sonra çıkıp kendi bedeninize dönebilmek de gerekiyor. yoksa durum patolojik bir hale dönüşüyor. nereden bildiğimi sormayın.

bonus
ortaokuldan beri biri empati dediğinde içimden geçirip zihnimde dans ettiğim şarkı: