ağlamak

Bazen olması gerekendir, insana durumunu farkettiren şeydir ağlamak.
Sınav stresinde, kaldığım stajlarda ya da hiçbir alakam olmadan uğraştığım ve iyi niyetimin suistimal edildiği durumlarda bile her şeyi sineye çekmiştim. Ama sırf ona sunduğum anamnezi imzalaması için arkasından koştuğum, her şekilde kibar ve saygılı davrandığım hoca bozuntusunun sonunda imzaladığı anamnezi bana verdiğinde "siktir git" demesi öyle kanıma dokundu ki. Sadece özür dilerim hocam diyebildim. Düşünme yetimi bile kaybettim o an. Hocanın ne dediğini bile kavrayamadım. Durumu ancak 5-10dk sonra hastane koridorunda ruh gibi yürürken farkedebildim. Hıçkırıklarım birden bastırdı, ağlamak için yer aradım. Bunu hak edecek hiçbir şey yapmadım. Hiçbir şey. Suçum ne halen bilemiyorum. Neden böyle bi küfür işittim hala anlayamıyorum.
Üniversite sürecinde tüm öğrencilerden çok çalışıyoruz, sırf fakülteye girmek için bile 2 yılımızı üniversite sınavına harcıyoruz. Ne yapmak gerekiyor makbul öğrenci olabilmek için? Neyi eksik yaptım?