son günlerdeki ruh haliniz

kaira
Schrödinger'in kedisi gibiyim,
Aynı zamanda hem ölüyüm hem değilim.
Ruhum çekildi, diplerdeyim
Ama aslında bulutların üstündeyim.

Y/n: bipolar değilim
mdblue
Biraz Özlem yüklüyüm. Biraz mutsuzum. Biraz da umutsuzum. Kafam karışık ve aciliyeti olan bir sürü işim var.
Kısacası halledeceğim ama hangi birini? :')
6
objector objector
işinize karışmak gibi olmasın ama benim tavsiyem en kolay yapılabilecekten başlayın, bu moral olur ve devamı da gelir sevgili mdblue.
mdblue mdblue
Evet öyle yapıyorum. Dersleri sona bıraktım gerisi halloluyor gibi. 🥲 Çok teşekkür ederim :)
objector objector
aman diyeyim, dersler de birikmeye gelmez dikkat edin :) daha çok strese sokmuş olabilirim sizi şu an :)
mdblue mdblue
Birazcık ;)) olsun olsun halledeceğiz inşallah onları da :)
objector objector
herhalde halledersiniz, şüpheniz olmasın, kolay gelsin, başarılar diliyorum size.
mdblue mdblue
Çok teşekkür ederim. Size de başarılar ;)
theironside
Pandemiyle birlikte, geride bıraktıklarımla yeni gelen şeyler arasında bir hesap yapıyorum. Neler bitti, neler başladı... belki de akıp giden sadece zaman değil bir de gözündeki yaşlardı. Ve yine belki de insanın kendini bulma yolculuğu aynaya değil kalbine bakınca başlardı.
Not: Kelimeler bir anda döküldü ben de tutmayım dedim biraz anlamsız olabilir :)
armut
Uzun zamandır bir tünelde gibi hissediyordum. Tünel çok karanlıktı. Bir çıkış bulmak ümidiyle sarsak adımlarla ilerliyordum. Oysa ben ilerledikçe tünel daralıyordu. Son günlerde tünelde iğne ucu kadar bir aydınlık görüyorum. Işık nereden geliyor henüz seçemedim. Fakat o ışığın kaynağını bulup kendi aydınlığıma kavuşacağım. Kendime güveniyorum. Ben büyüyorum, iyileşiyorum öyleyse onarabilirim. Onaramadıklarım da olacaktır. Olsun.
nopainnogain
aslında karmaşık ve gerçekçi bir ruh halindeyim. sanırım kendime ön yargısızca yaklaşmayı öğreniyorum. zaman zaman başkalarına dürüst olabilmek için kendine yalan söylemiş bir insandım ben. bu evreye gelebilmek için çok mu acı gerekti bilmiyorum. lakin şunu biliyorum, acıların öğreticiliği artık onlara şükran duymama yetmiyor. çünkü gerçek şudur ki acı kalbinizi yakar ve bu yanma hissine tamamen saygı duymak gerekmez. acıyla uğraşmayı terk ediyorum.
2
mdblue mdblue
'acıyla uğraşmayı terk ediyorum.' çok derin geldi.
nopainnogain nopainnogain
derinden geldi ;)
elegantmoon
daha önce başka bir entryimde de yazmıştım sanırım: melankolik bir insan değilim, baseline mutluluk değerim yüksektir. mutluluk durumumuzun skalasını -100 ile +100 arasında tanımlayacak olursak normal bir günde stabil olarak +40 ile ortada geziyorum, iş yapıyorum. son bir aydır bu değer +55'e çıkmış durumunda. günlerim daha verimli geçmeye başladı, daha çok iş yapıyorum, daha çok kazanıyorum, daha çok geziyorum, kedimle daha fazla zaman geçiriyorum. sizi mutlu etmeyen (bakın mutsuz eden demiyorum) faktörleri çıkarın yazarlar hayatınızdan (bkz: aile evinin kanserojen olması), sizi yeniden çocukmuş gibi hissettiren insanları, etmenleri ise dahil edin hayatınıza. azıcık süründükten sonra rahata çıkıyor hayat. mutsuzsanız ya değişin ya da değiştirin. hayat fazla hızlı geçiyor, bana "senin zamanında" ile başlayan bir cümle kuruldu geçen. bunların hiçbiri olmuyorsa -çünkü kabul edelim, hayat herkese eşit davranmıyor- kedi alın.
2
objector objector
Çok güzel ifade etmişsiniz
elegantmoon elegantmoon
çok sağ olun sayın objector:)
highwaytohell
epeyce canım sıkkın aslında..her şey o kadar aynı ki.kendimi öylesine yaşıyor gibi hissediyorum.karamsar ve amaçsızım.belirsizlikler de fazlasıyla yoruyor.düşünmekten kaçıyorum.boşluktayım.her şey uzun bir süre daha böyle devam edecekmiş gibi hissediyorum..zor bir süreçten geçiyorum sanırım :(
objector objector
O kadar iyi anlıyorum ki, sonumuz ne olacak böyle
highwaytohell highwaytohell
inanın bilmiyorum sayın objector :( ama yoruldum gerçekten
objector objector
Psikolojik savaş, güçlü olmanız lazım
highwaytohell highwaytohell
bazen olmuyor işte..
objector objector
Olur be neden olmasın, gelecekte güzel şeylerin olma ihtimaline karşı bile dayanılır şu anki sıkıntılarınıza
highwaytohell highwaytohell
Umarım vardır güzel şeylerin olma ihtimali hala :')
objector objector
Yaşamadan bilemeyiz ki ?
highwaytohell highwaytohell
öyle gerçekten..bilemeyiz.ne diyebilirim ki sayın yazar.umarım güzel günler göreceğiz.
mdblue mdblue
Güzel günler vardır vardır, inanmaya devam edelim sayın yazarlar :)
kaira kaira
Sizi çok iyi anladığımı söyleyebilirim sayın highwaytohell, benim özellikle son günlerde hiç tahammülüm kalmadı. Hiçliğin ortasında boğulur gibiyim. Umuyorum ki tez vakitte kendimize geliriz
highwaytohell highwaytohell
umarım vardır sayın mdblue..
highwaytohell highwaytohell
gerçekten daha iyi ifade edilemezdi sayın kaira..tam olarak aynı durumdayım ben de :( umarım çıkarız bu ruh halinden en kısa sürede..
kaira
Moon Lovers isimli dramadaki couplelar gibi hissediyorum kendimi. Aramızdaki tek fark onlar "haaah tam mutlu olacaklar" derken ölüyorlar ben de tam "haaah karantinadan çıkıyorum" derken hooop pozitif çıkıyorum.
fihtheinfpt
çok kötüyüm. son günlerde değil de, şu an. bu yazıyı içimi dökmek için yazıyorum sözlük. bugün hasta bir güvercin bulduk, veterinere götürdüm. veteriner vitamin vs vermeye çalıştı ama işe yaramadı. (muhtemelen 2 gün boyunca yem yiyememiş, bitkin düşmüş. susamış da. yaşadığım bölgedeki kuşlarda a vitamini eksikliği sık görülüyormuş.) "bunu ben döndüremem, kimse döndüremez." dedi en son. uyutuldu maalesef. ilk defa bir canlı için ötenazi formu imzaladım. çok kötüyüm sözlük.

edit: çok çaresiz hissettiğimde hep yaptığım gibi babamı aradım, durumu anlattım, bir nevi doğru davranmış mıyım diye sordum. adamı da uzaktan endişelendirmiş olduk bir miktar.
2
ileleualatyr ileleualatyr
Başınız sağ olsun,kuşlar çok hassas hayvanlar hem çok çabuk hastalanıyorlar hem de zor iyileşiyorlar;yine de siz elinizden geleni yapmışsınız.
fihtheinfpt fihtheinfpt
teşekkür ederim:") hâlâ etkisinden çıkamadım, kendi elimle öldürmüş gibi hissediyorum hayvanı ya...
schlimazl
İçimde kötü bir his var. Sanki kötü bir şeyler olacakmış gibi hissediyorum ve uğraşmama rağmen bunu bastıramıyorum.
margauerite gautier
Sinirli.
Yarın komitem var, bir süredir evdekilerin aktif oldukları saatlerle ders çalışma saatlerimin çakışmaması için 21.00-04.00 arasında uyuyorum. Aynı şekilde dün gece de erken kalkabilmek adına 21.00'de uyudum. Futbolu takip edenler sonrasını tahmin ederler sanırım. 23.00'te konvoyun iğrenç gürültüsüyle uyandım (futbolu takip etmediğim için en başta dışarıda adli birtakım olayların gerçekleştiğini düşünüp fazlasıyla korktum) ve tekrar uyuyabilmem fazlaca zaman aldı. Sadece 7 saatlik uyku hakkım vardı ve ben neden bu süreyi zerre kadar umrumda olmayan bir olay yüzünden kısaltmak zorunda kalıyorum? Bu kadarı gerçekten barbarlık.
Benim sorunum alt tarafı bir sınav, ama salgın hastalığın olduğu bir dönemde ağrılarının yol açtığı berbat histen kurtulabilmek için uyumayı zar zor başarabilmiş insanların varlığı ya da her zaman mümkün olan ama pandemi döneminde olmanın daha da yükselttiği hastaneye yetişmeye çalışan insanların yolun tıkanmış olduğu o saatlerde zarar görme olasılığı? Bu insanlar gerçekten, şehirdeki her bir insanın, bir taraftar güruhunun sevincinden haberdar olmak istediği fikrine nasıl ve nereden kapıldılar acaba? Belki de sadece gürültüyle sınırlı kaldığı için şükretmem gerekiyordur çünkü evleri kurşunlanan insanlar da var (bkz: bir sevinç göstergesi olarak havaya ateş açmak)
Hadi insan haklarına saygı duymayan ve medeniyetten bihaber insanlar olmalarını bir yere kadar anlıyorum ama sokağa çıkma yasağı var yahu. Yasağı da gizliden gizliye değil korna çalıp tüm şehre duyurarak ihlal ediyorlar. Bu nasıl bir anarşizm?
fihtheinfpt
sanki artan bir eğimle aşağı doğru yuvarlanıyorum kabuğuna çekilme tünelinde. üff ne tatava yaptım be yani demek istiyorum ki kabuğuma çekiliyorum, insanlarla konuşmaktan gittikçe daha çok rahatsızlık duyuyorum, kimseyle iletişim hâlinde olmaya ihtiyacım kalmasa keşke diyorum. görüntülü sohbetler bile dahil buna. akrabalarımdan soğudum (hâlâ soğumamış olduklarımdan ahaha), insanlardan soğudum yani. bu.
kaira
Yorulmuşum bitmişim tükenmişim... Zaman zaman sızlansam da hayattan zevk alan biriydim ben ya, ne ara bu kadar dibe battım da şikayet edecek kadar bile gücüm kalmadı
privileged of medic
Paramparçayım tabiri caizse. Elimdeki,bedenimdeki,ruhumdaki,beynimdeki,zihnimdeki,kalbimdeki kısaca her zerremdeki hayal kırıklıklarımla baş etmeye çalışıyorum.Birbiri ardına kurduğum düşlerimin yine aynı hızla yıkılışına şahit olmak beni çok yoruyor.Hiçkimseye anlatamadığım kırıklıklarımla nefessiz kalıyorum.Elimden tutup beni bu kuyudan çıkaracak kimsem yok.Çünkü beni bizzat bu kuyuya itenler varken yeni birilerine güvenemiyorum.Paramparçayım işte sayın yazarlar kendimi toplayacak gücüm ya da isteğim de yok.Sanki kendimi o kuyunun dibine gömmeye yeminli gibiyim.Hâlâ düşlerde yaşamaya inatçı,yerle bir olmaya kararlı gibiyim. Oysa insan düşleri öldüğü gün ölürmüş.Zaten her nefeste kalbime batan kırıklıklarla yaşamak da ölüm sayılmaz mı ?
schlimazl
En son 31 Ekim günü dışarı çıkıp dolaşmışım tek başıma. Tek olması önemli. çünkü ben insanları gördükçe,iletişim kurdukça enerji toplayan biriyim.O günden beri iki günde bir birkaç saatliğine okula gidiyorum başka da bir yere gittiğim, bir şey yaptığım yok. Çalışasım zaten hiç yok.Hayatı sorgulamaya başladım yine. Çıldırmak üzereyim. Gerçekten.
2
mdblue mdblue
Yahu güzellik, isteğin dışarı çıkmak olsun. O zaman benden yürüyüş için haber bekle ;)
schlimazl schlimazl
Yaa teşekkür ederim telefonun başında çaresiz bekliyor olacağım :)

neden bekliyorsun?


bu sözlük, duygu ve düşüncelerini özgürce paylaştığın bir platform, hislerini tercüme eden özgür bilgi kaynağıdır.
katkıda bulunmak istemez misin?

üye ol