Sözlük yazarlarının yaşama sevincini azaltan şeylerdir. Evden çıkarken yolun yarısına gelmek,maskeyi unuttuğunu fark edip tıpış tıpış geri dönmek bunlardan biridir.
Sayın ileleualatyr itiraf etmeliyim gerçekten sizin entry'lerinizi okuyunca sözlükte gezindiğimi hissediyorum sözlüğe çok güzel bir hava kattınız her entry'nizde bunu yeniden fark ediyorum ve çok hoşuma gidiyor :) uzun süre daha buralarda takılmanız dileğiyle ;))
Okulda işini en iyi yapan öğretmenlerden biriydi almanca öğretmenimiz. Çok disiplinli ve gerçekten çok tatlı bir insandı, biz de onun o yumuşak görünüşünden yararlanıp her ders film izlemek için yalvarırdık ve genelde bu çaba boşa giderdi, sıkıcı almancaya geri dönerdik. Kendisinin e'leri uzatarak “peeeeki” deyişi hâlâ aklımda, liseye dair özlediğim şeylerin-inanması güç-başında geliyor. Pandemi garip şey, lisede sıkıntıdan patladığım almanca dersini bile özletti.
Bu olayın bir gün hepimizin başına geleceği ve öleceğimiz gerçeğinin bizi delirtmiyor oluşuna hep çok şaşırmışımdır fakat yakın zamanda şuna benzer bir şey okudum: Herkesin ölecek olmasının ve tabii ki bunu düşünen kişinin de o “herkes”e dahil olması düşüncesinin kişiyi delirtmemesi garip değil; asıl dünya üzerinde bir tek sen ölecek olsaydın, diğerleri ölümsüz olsaydı ve bunu bilseydin? İşte o zaman delirirdin. Gerçekten, o zaman görürdüm nasıl çıldırır bir insan.