son zamanlarda herkes ve her şey hakkında “o kadar da kötü değilmiş” ya da “o kadar da iyi değilmiş” kanısına vardığım için bende net tanımı olmayan iki kavramdır.
hayatımda çok nadir gerçekleştirdiğim eylem. kendimi bildim bileli kimseden bir şey istemem. küçükken parka gitmek istediğimde bile anneme babama bunu söylemez tüm gün teklif etmelerini beklerdim. lisede çözemediğim sorulara saatlerce kendim uğraşır yardım almazdım. şimdi de genelde her şeyi tek başıma yapmaya çalışıyorum. sanırım kimsede bir şeyler isteyecek kadar kredim olmadığını düşünüyorum içten içe.
Berbat deneyimler yaşatır. Her güne bir şeylerden tetiklenme ihtimaliyle başlarsınız. Ben neden birinin şekerli parfümü yüzünden lisedeki kimya hocamı hatırlayıp gereksiz bir iç sıkıntısıyla günüme devam ediyorum ki?
Hiç aşık olmadım, aşkın varlığına da inanmıyorum ama olsa bile bence bu ilk görüşte yaşanabilen bir deneyim olmazdı. Birini her haliyle sevmek insanların “aşığım” deme eşiklerinden biri. Birinin her halini göremesen de çoğu halini görmek için epey bir zaman geçirmen gerekiyor. Tam da bu yüzden aşk varsa bile ilk görüşte olabilecek bir şey değildir.
Bazı insanlar komiktir ama yüz ifadesi görece donuk, söylediği şeyler sarkastik olduğu için komik değilmiş gibi görünür. Anıl Hoca onlardan bence. Ayrıca kadın doğumda sevdiğim iki hocadan biridir.
“metruk bir değirmen gibiydim. işe yaramaz, gözden çıkarılmış. kuşların bile uğramaktan vazgeçtiği yıkılmayı bekleyen bir değirmen. yeryüzünün unutulmuş bu ücra köşesinde başka birçok şey gibi iyinin ve kötünün acının ve mutluluğun arasındaki çizgi belirsizleşmiş, sanki her şey yalnızca zamanı unutmak için yaşanıyor gibiydi ve sanki bu durmadan yağan kar her şeyin üstünü örtüp bu unutuşu mümkün kılmak için didiniyor gibiydi. mevsimler gelip geçiyor umutlar başlayıp tükeniyor ama yine de hayat neden olduğu belirli olmayan sabırlı bir inançla inadına devam ediyordu. adını bile bilmediğim sararıp gitmiş incecik otlar ki adsız sansız kimsenin umrunda olmayan bu değersiz otlar buradaki hayatıma benzer şekilde hiçbir değere layık görülmediği için belki ilk kez önemli göründü gözüme. ama görünen şu ki gerçek sıkıcı olduğu kadar acımasız da. her insan gibi sen de göreceksin bunu. zaman geçip gidecek ve kendi içine batmış binbir aksiliğin yaşandığı bu coğrafyada hayatta kalırsan yine de sararıp kuruyup gideceksin sonunda. bakmışsın ki ortalarına gelmişsin hayatın ve içindeki çölden başka hiçbir kazancın olmamış. ellerin bomboş.”
instagramda zaman zaman burada hayatını kaybeden Kübra Altın'ın eşi ve Alya Altın'ın babası Hilmi Altın'ın hesabı önüme düşüyor. Her gördüğümde daha çok öfkeleniyorum. O otele giderken gözlerinin içi gülüyormuş eşinin, kızı otelde yer bulabildikleri için çok sevinmiş video çekmiş neşeli neşeli. Bu insanların suçu neydi diye düşünmeden edemiyorum. Bu ülkede doğmak mı?
intj olmaktan kurtulmuşumdur belki diye beş yüzüncüye çözüp yine intj çıktım ama bu sonucu kabullenmek intj'liğe aykırı olduğundan bu testi en az bi beş yüz kez daha çözeceğimden emin olabilirsiniz.