ruhsuz

gütfsözlük'teki ilk entry'mi attıran oyun olacağını bilmeyerek izlediğim oyun :) 2 ana 1 yan karakter ile ve tek mekan kurgusu ile 1,5 saat sıkmadan kendini izlettiren bir tiyatro deneyimi sunabilecek akıcılıktadır. gülüp eğlenmekten ziyade farklı 2 bakış açısının karşılıklı çatışmasını görmenin heyecanını yaşamak isteyenler için müthiş bir oyun.

--spoiler--

oyunla alakalı fikrimi de belirtmek istiyorum. önce izlemeyenler için özetleyeyim: oyunun ilerleyen kısmında, einstein'a röportaj yapmaya gelen gazetecinin aslında einstein'ın yıllardır ilgilenmediği, neredeyse varlığından bile bi haber olduğu öz kızı olduğunu öğreniyoruz. einstein karakteri de o an öğreniyor. kız ilk başta bunu çaktırmadan einstein'a alttan alttan giydiriyor. "siz insanlığa çok büyük faydalar vermiş olabilirsiniz ama ailenizle yeterince ilgilendiniz mi" gibi sorularla einstein'ın ailesiyle ilgili gerçek düşüncelerine ulaşmaya çalışıyor. einstein da gevşek gevşek "ya yemişim ailesini, ben bu dünyayı değiştirdim hayırdır" gibi cevaplar verince kadın en sonunda (haklı olarak xd) dayanamayıp, "ben senin kızınım bizi bırakıp gittin bi de arkamızdan ne gibi konuşuyorsun" gibi bir yere bağlıyor. einstein da kendisini savunuyor. oyunun güzel noktası şu ki, ikisini de dinledikten sonra hak veriyorsunuz :D bu durum oyunu gerçekten çok akıcı yapıyor. ama bence bu konuşmada einstein haklı. bu yazıyı okuyan herkesin şu anda baktığı ekran einstein sayesinde karşısında. fotoelektrik olay yaklaşık 120 yıl önce einstein tarafından keşfedildi. eğer einstein 1900lerin başında "aaa bir metale ışık tutunca elektronlarını daha yüksek enerji seviyesine çıkarabiliyormuşuz ya laaa" demeseydi teknolojide çok daha geride olabilirdik, lazer ışık diye bir şey hiç olmayabilirdi, 'ekran' diye bir şey hiç olmayabilirdi. büyük ihtimalle olurdu ama 2025 yılında olmayabilirdi. daha özel görelilik kuramından, genel görelilik kuramında, kütle enerji denkleminden bahsetmedim bile. işte tam da bu yüzden; 76 yıllık ömrüne böylesine inanılmaz buluşlar, böylesine çığır açan bilimsel çalışmalar sığdıran bir adama kimsenin "sen niye karınla ilgilenmedin, niye kızınla ilgilenmedin" diye hesap soramayacağını düşünüyorum. bu hesabı einstein'a sorma hakkına sahip sadece 1 kişi var o da kızı. işte einstein isimli tiyatro oyununun akıcı ve kendini sorgulamaya iten yapısının sebebi de bu. kız einstein'ı köşeye sıkıştırdıkça bir yandan "sen kimsin de bu adama böyle sorular soruyorsun, adam dünya tarihini kökten değiştirmiş" diyorsunuz. ama bir yandan da o soruları sormayı en çok hak eden kişinin o kadın olduğunu hatırlayıp kadına hak veriyorsunuz. hiçbir çocuk babası tarafından bu kadar ilgisiz kalmayı da hak etmez. ama hiçbir baba da einstein olamaz. işte böyle tatlı bir ikilem. ben einstein'cıyım.

--spoiler--

Öyle bi şartlamışım ki kendimi hala "hayır orası internlerin" diye giremiyorum

şu sıralar tatil modunda

psikolojik ve analizsel entryleriyle hatırlayabileceğiniz sözlük yazarı. komitelerden önce depresif entryler girmek gibi bir hobisi de mevcuttur. liseden arkadaş olmadığımızı, kendisiyle dönemin ilk günü tanıştığımızı duyanların çok şaşırdıklarına birkaç kere tanık olmuşumdur. gerçekten de zaman zaman kendisini çok daha uzun zamandır tanıyormuş gibi hissederim. bir gün sözlükte bizim adımıza entry de girilir mi acaba diye düşünürdük, seninki bugüne kısmetmiş kardeşim. kutlu olsun

herhangi bir konuda tercih yapmanız gerektiğinde, en üst (lüks) tercih, çoğu kez en iyi (optimum, ideal) tercih değildir. maliyet/fırsat maliyeti ve marjinal getiri hesabı yaptığınızda; en tepede görünen seçeneğin kısa vadeli avantajı sıklıkla baskın olsa da; bir-iki basamak altında yer alan ancak uzun vadede daha istikrarlı olan (+25 yıl) başka bir seçeneğin bileşik getirisine yenilir.

işyerlerinde -buna intörnlük sürecimiz de dahil- sigara molası, namaz, keyfî telefonla konuşma gibi opsiyonel mini offlar olmamalıdır. çünkü her zaman hakkı yenecek ve buna sinir olacak olan sigara içmeyen, namaz kılmayan veya keyfî telefonla konuşacak kimsesi olmayan birileri vardır.
illa olacaksa da bunun hesabı tutulup namazın 25dk sürdüyse ben de tam 25dk tamamen keyfimden hava almaya çıkıyorum tarzı bir ayarlama yapılmalıdır. çünkü sen 25dk namaz kılmayı kendinde zorunluluk olarak görüyorsun diye ben de sende bunu zorunluluk olarak görmek zorunda değilim.
bu durumu ibadete saygısızlık veya bağımlı birini zor durumda bırakmak olarak yorumlamak da patolojik olacaktır.

bu bir şikayet entrysi, gece gece sinirlendim

yani abi allah rızası için bu işi bilen birine kodlatın şunu. alınabilecek bütün hata kodlarını aldım sanıyorum her gün yenisi çıkıyor. üstelik her gün hastanede binlerce tetkik istenirken neden barkod basmak böyle gizli saklı sadece gerçek gurmelerin bilebileceği yerlerde? ya da atıyorum amh isteyeceğim, allah bilir nerede, sisteme ne diye yazıldı?

amh
antimullerian
anti-mullerian
antimüllerian
anti-müllerian

meğer a büyükmüş

her şey böyle çok garip yerlere saklanmış. istem silicem hizmet statü görüntülemeye gir, ne alaka? tekrar barkod basıcam, laboratuvar- örnek alma kabul, ne alaka? kcft bft isticem hazır paket yok herkesin kendisi oluşturmalıymış ama hoca da bilmiyo ben de bulamıyorum ki. her seferinde tek tek en baştan ast alt ggt alp albumin ptt aptt... bazen hastanın tanısı yok istem ekleyemezsiniz uyarısı veriyor. e ekle diyorum muayene eklemeden olmaz diyo. muayene ekliyorum yetkiniz yok diyo. olm. hoca da muayene ekleyemicekse kim eklicek? sekreter ekliyo ***. niye her şeyi bi yerlere sakladınız abi? hpv isticem iki seçenek var biri "hpv tiplendirme" biri "hpv tiplendirme." ben nerden bilebilirim hangisi :d

bi de mesela sadece kcft bft ekledim diyelim, sistem uyarı veriyo ücreti aştınız bundan sonrası bölüm zararına diye. girsin zarara ***. medipolden gelen parayı allah rızası için şu sistemi güncellemeye kullanın. en son 2008de mi aldı güncellemeyi naptı bu ne böyle ya

Diğer stajlarda türlü türlü hocaların saçma sapan egolarına bırakılmışken, en optimum en adaletli stajdır. Vereceğin cevap, alacağın puan bellidir. Herkese aynı soru sorulmuş, herkesi aynı hoca puanlamıştır. Olması gereken ve kendini özleten stajdır.

melek gibi biri. Hem asil, hem samimi. İdol. Allah seni nazarlardan korusun. İyi ki varsın.

hayatım boyunca insanları dinleyen, onlar anlayan ve zor dönemlerinde onlara destek olmayı başaran (en azından özveriyle deneyen) birisi oldum, insanları anlamak konusunda ilginç bir yetiye sahiptim hep, onları kendilerinden bile daha net görürdüm, kendilerinin bile farkında olmadığı bilinçaltlarındaki duyguların ve düşüncelerin farkında olurdum yani. (medyum olduğumu ya da zihin okuduğumu filan iddia etmiyorum, sadece insanları okuma konusunda iyiyim)

yakın zamanda kendi hayatımda böyle birisinin olmadığını farkettim. ben birisiyle konuşurken onun tepkilerinden bile modunun nasıl olduğunu sezebiliyorken kimse benim ne hissettiğimi ben söylemeden anlamıyor sanki. ben derdimi anlattığımda kimse bana seni anlıyorum demekten fazlasını söyleyemiyor, kimse bana duygularım hakkındaki yorum ve içgörülerini paylaşamıyor. bana sen aslında şu yüzden bu haldesin, sen aslında şundan korkuyorsun diyemiyor kimse. üzgünken bile kendi psikologluğumu (!) bir sekilde benim yapmam gerekiyor adeta. kendi hayatımda bir ben yokum ve bu beni çok yoruyor. belki de sorun çevremdeki bana benzeyen insan eksikliği değildir, kendi hayatımdaki ben eksikliğidir, özsevgi, özsaygı vs eksikliğidir. bilemiyorum...

bir anda yok olamamak. 1000 sene önce aniden evden çıkıp gidebilirdiniz ve bir daha kimse sizi bulamazdı, bambaşka bir ülkede bambaşka bir hayat kurabilirdiniz ama günümüzde hakkınızda kayıp ihbarı çıkmadan ya da polis çevirmeden sınır kapısına bile ulaşamazsınız. büyük bir eksiklik bence, insan yorulduğu zaman bir süreliğine de olsa bırakıp gidebilmeli (bkz: her şeyden bıkmak).

sıranın asla size gelmediği tek yerdir.

ne zaman gitsem bomboş olsa dahi usulen bi sıra numarası alırım. 5 dakika sıra bekleme role playi yapar, sonra favorim olan soldan 2. bankacıya "müsait misiniz?" diye sorarım. tabii ki müsaittir.

tüyo: hastanenin 2. en serin yeridir. sıcaktan bayılmak üzere olduğunuzda girip siz de 5 dakika sıra bekleme role playi yapabilirsiniz

Her yılın sonunda, akademik takvimin yaz tatilinin üzerine karabulutlar gibi çöktüğü o zamanlar dikkat edin; özellikle her yıl diyorum :(

Annemin neden ocağın arkasını alüminyum folyo ile kapladığını anlamak

4'e başlamadan yakın bi arkadaşımla karede otururken bana demişti ki "gri bol bol fotoğraf çek, nasıl geçtiğini anlamayacaksın"

Nasıl geçtiğini anladım maalesef. Evet geriye dönüp bakınca "oha ne ara bitti" diyorum ama kesinlikle şu ana kadar 5 değil 10 yıl geçti. Neyse geçmiş olsun, çok mutlu ve heyecanlıyım. 3. sınıftan beri bir şekilde pek çok intern arkadaşım olduğu için başıma geleceklerin de çok farkındayım, evet ona rağmen heyecanlıyım.

Bitti, vallahi lokma döktürtesim var

insanoğluna en faydalı canlı olduğunu düşünmekteyim. özellikle sağlıklı beslenmek isteyen ya da spor yapan insanların başlıca besin kaynağı çünkü hem ulaşılabilir hem lezzetli hem de besin değeri çok yüksek, daha ne olsun. yumurtadan bahsetmiyorum bile; her ne kadar yer yer mide bulandırsa da mutfakların vazgeçilmezidir bence, özellikle kek tarzı ürünlerle haşır neşirseniz. Eğer tavuklar olmasaydı muhtemelen hala ot kemiriyor olurduk!

Instagram hesabına ne oldu acaba, uzun zamandır sessiz.
Eğer admin görüyorsan; kendini özlettin gerçekten. Entrylerin arkasına eklediğin fotoğraflar heyecan yaratıyordu halbuki.

Gecenin derin sessizliğinde duygularım daha iyi duyuluyor olsa gerek kendimi hep bir şeyler okurken ya da yazarken buluyorum. Sözlük de bu iki eyleme yardımcı oluyor.

Ankara üç gündür bi yaz havalarında. Bipolar bi şehir olması hasebiyle hiç güven vermiyor. Gözüm üstünde!

Stajyerlerin bana abla dediği anların herhangi biri.

Kind of slave

Senelerden eski bir yıldayız. (Biliyorsunuz armut sözlük ortalamasının oldukça üzerinde bir yaşa sahip olan yaş almış birisidir)
Armut, bir psikiyatri staj sınavındayken sınav sorularının bir anda kendisine yönelik bir psikiyatri anamnezine dönüştüğünü fark ediyor. Sorulara cevap verirken de ilk defa böyle bir anamneze komu olmanın hüznüyle ağlamaya başlıyor. Malum hoca kendisine depresyon tanısı koyuyor ve tam olarak o anda ssri başlamak istiyor. Armut kabul etmiyor. Sonrasında yıllardır kimseye anlatmadığı şeylerin açığa çıkmasının verdiği rahatlıkla hocanın odasının dışındaki c blok manzarasını izlerken bir psikiyatri asistanı geliyor, kendisini arkadan dürtüyor. Ve yıllar boyunca daha çok hüzne boğacak olab o cümleyi sarf ediyor söylüyor "şu an içini döktüğün için rahatladığını zannedeceksin. Bu nedenle o ilacı içmeyi reddediyorsun. Fakat bundan sonra anlattığın şeyler daha çok aklına gelecek ve belki de eskisinden daha kötü hissedeceksin"
Nitekim öyle de oluyor. Sözlüye yazmaya başladığım ilk yıllarda kendimden nefret eden , aynaya bakmayı reddeden, hayatımdaki şeyleri, aile problemlerimi; arkadaşlarıma asla anlatmayan birisiydim. Kötü şeylerin paylaşıldıkça azaldığını zannederek her arkadaşıma bütün bu problemli şeylerden bahsettim. Ve en sonunda anladım ki kötü şeyler paylaşıldıkça artarmış. Yıllar sonra bu şeylerin hepsi bana o arkadaşlarımın önüme koyduğu üzüntüler olarak geri döndüler.
Ben de en sonunda kendimi birine anlatmak amacıyla bir psikoloğa gitmeye karar verdim. Biraz da arkadaş zoruyla oldu açıkçası. Gitmeden önce de ne üzerinde deneyimli diye özellikle araştırdım. Çok önceden gitmem gereken psikoloğa maalesef öğrenciliğin getirdiği maddi problemler nedeniyle gidememiştim. Artık gerçekten bana yardımcı olacak fakat anlattıklarımı kullanmayacak birisiyle konuştuğum için rahatlamış hissediyordum. Üstelik stajlarda, intörnlükte psikiyatri seanslarına denk gelmiş birisi olarak, sizi anlıyorum çok üzgün hissetmiş olmalısınız, demekten bile acil oldupunu çoktan fark ettiğim bir psikologla çalışıyordum. Fakat psikolog ile yaşadığımız bir deneyim sonucunda yollarımı ayırma kararı aldım ve 4 sene öncesinde bir asistanın bana sarf ettiği o cümle aklımın en derin yerinden çıktı , paketi yırtıldı, yeni bir hediyeymiş gibi bana sunuldu. Artık psikolog olan , o yıllarda son sınıf öğrencisi olan arkadaşım Ayşegül'ün depresyonun ilaçsız tedavi edilirse nüksettiğini anlattığı o eski bilgiyi hatırladım sonrasında.
Bazı konuşmalar öylesine yapılan günlük idame cümleleri gibidir. Asistan ortamında, arkadaşların yanında akla gelir. Bahsedilir geçilir. Bazı şeylerden geçildi sanılır. Bazı meslekler de para için yapılmamalıdır

anlamsızca çok severim, gülümseyince gamzesi belli olan arkadaşlarıma gamze kadın&adam diyerek sataşırım, genelsel tatlı bulurum

Esra: kadın doğum veya nöroloji
Meltem: prekliniklerden biri
Unisex bir isim: acil veya pediatri
Vintage isimler (ülker, kibriya, semiha, orhun gibi): pediatri
Klasik erkek isimleri (ahmet, mehmet, burak, mert gibi): gc
Kazakça veya kırgızca isim: ortopedi
Modern ama bilindik isim (burcu, berkay, ece, irem gibi): derma
Soyadınızın -oğlu ile bitmesi: branş önemsiz kliniğiniz var
Siyasi görüşü olan isimler: gc veya acil
Adınız -an ile bitiyorsa (ayhan, osman, oğuzhan gibi): prc veya çc
Adınız bir sıfat ise (ender, metin, fazlı, özgür gibi): üroloji

Çalıştıktan sonra da "ph'deki değişimi hangi parametredeki artma/azalma açıklıyorsa onun asidozu/alkalozudur." Mentalitesinden öteye götüremediğim, her seferinde "anyon açığı ne eksi olan anyon mu?" Dedirten, yoğun bakım için bel kemiği olan, pediatri pratik sınavlarında itinayla sorulan konudur.
(bkz: tıp fakültesinde sürekli öğrenip unutulan şeyler)

Alınması da ayrı bir yetenek gerektiriyor. Sağ olsun, bir yazar yukarıda açıklamış. İnşallah ileride biri elimden tutar da öğretir.

Radial arterden alırken: distalden proksimale doğru yaklaşık 45 derece açı ile nabız hissettiğim yerin 0.5-1 cm ilerisinden girmeyi tercih ederim. Enjektörün pistonlu kısmından tutuyorum. Derinin altına girdikten sonra pistonu hafif çekip negatif basınç oluşturarak giriyorum. Bu yöntemle damara girer girmezn enjektör kanla dolmaya başlıyor.

1)yatay bir açıdan damara girildiği için damar içinde daha uzun bir yol izliyor. Damardan girip çıkma ihtimali daha düşük.
2)proksimalden distale doğru damar genişliği azaldığı için başarı şansınız düşebilir. Hastanın ve kendinizin konumunu ona göre ayarlayın.
3)deri altındayken negatif basınç uygulanmadığında damara girmiş olsanız bile kanın enjektöre dolduğunu her zaman göremeyebilirsiniz. Bu sefer damarı aramak için yaptığınız manevralar ile damardan geri çıkabilirsiniz.

En önemlisi:
İğneyi batırdıktan sonra nabzı hisseden elinizi asla yerinden kaldırmayın(pistonu çekmek için bile(kesinlikle damarın içinde olduğundan emin değilseniz)). Damarı görmediğimiz için yeri hakkındaki tek bilgi kaynağı ile bağı kopardıktan sonra körlemesine iğneyi saplamanın hastaya gereksiz yere acı çektirmekten başka hiçbir manası yok.

*işlem bittikten sonra uzun bir süre enjeksiyon yerine kuvvetlice bastırın. Özellikle ybü hastalarında sık sık kan gazı ölçümü yapıldığı için o bölgede hematom oluşumuna neden oluyor. Ve sonraki işlemlerde sorun oluşturuyor (nabzı alamamak gibi)

Buraya kadar okuduysanız ilginiz için teşekkür ederim. bir yıldızınızı esirgemeyin xd

nişan atmak.

Silindiği için bütün psikiyatri anamnezimi baştan yazıyorum.

Ankara'daki popüler sergilere ev sahipliği yapan sanat galerisidir. Son zamanlarda sosyal medyadan ve arkadaşlarımdan sıkça duymaktayımdır. Önyargılı baktığım dijital sergi temasını en azından bana sevdirmeyi başarmıştır. Geçmişte tren bakım atölyesi olarak kullanıldığından adı aslında cerhaneden geliyormuş dolayısıyla ingilizce gibi düşünüp 'sermodern' şeklinde okumak yanlış oluyormuş bu da böyle random bir bilgidir.